Blok 2

Hiçbir parti tek başına çoğunluğa sahip değilse, birkaç parti koalisyon kurarak birlikte hükümeti oluşturur. Öncesinde bir koalisyon anlaşması kapsamında ortak bir program üzerinde mutabık kalırlar. Buna karşılık, bir grup, parlamentoda yalnızca tek bir partiye mensup milletvekillerinin bir araya gelmesiyle oluşur.

Üç devlet gücü, yasama (Legislative), hükümet ve idare (Yürütme) ile yargı (Yargı)dır. Basın bunlara dahil değildir: Her ne kadar iktidarı denetlediği için sıklıkla “dördüncü güç” olarak adlandırılsa da, basın özel bir kurumdur ve devlet yetkisini kullanmaz.

Almanya’da devlet ile dini topluluklar birbirinden ayrılmıştır. Resmi bir devlet kilisesi yoktur; devlet ideolojik açıdan tarafsızdır ve tüm dinlere eşit muamele eder. Ancak bu ayrılık işbirliğine dayalıdır: örneğin devlet, kilise vergisini tahsil eder ve okullarda din derslerinin verilmesine izin verir.

Almanya bir monarşi değildir. Buna karşılık, demokrasi, hukuk devleti ve sosyal devlet, Anayasa’da açıkça yer almaktadır. Almanya’da monarşi, Birinci Dünya Savaşı’nın sonunda İmparator II. Wilhelm’in tahttan çekilmesiyle 1918 yılında sona ermiştir.

Sosyal sigortalar, çalışanlar ve işverenler tarafından sosyal primler yoluyla (örneğin, sağlık sigortası için brüt maaşın yaklaşık %14,6’sı) yaklaşık olarak eşit oranlarda finanse edilir: doğrudan vergilerden değil. Vergi gelirlerinden sağlanan devlet katkısı, açıkları kapatır.

Sağlık sigortası, emeklilik, bakım, işsizlik ve kaza sigortalarının yanı sıra yasal sosyal sigortanın beş temel unsurundan biridir. Zorunludur ve dayanışma esasına göre finanse edilir. Araç, bina ve sorumluluk sigortaları özel mal sigortalarıdır ve sosyal güvence kapsamına girmez.

13 eyalette hükümet başkanı, “Ministerpräsident” veya “Ministerpräsidentin” olarak adlandırılır. Sadece üç şehir eyaletinde durum farklıdır: Berlin’de “Regierender Bürgermeister”, Hamburg ve Bremen’de ise “Erster Bürgermeister” veya “Präsident des Senats” görev yapar.

Anayasa’nın 20. maddesinin 1. fıkrası şu şekildedir: “Almanya Federal Cumhuriyeti, demokratik ve sosyal bir federal devlettir.” Federal devlet, kendi devlet yapısına sahip eyaletlerden oluşan bir devlettir. Buna karşılık, devletler birliği veya devletler topluluğu (AB gibi), bağımsız devletlerin bir araya gelmesiyle oluşan bir yapıdır.

Her eyaletin kendi hükümeti, kendi parlamentosu (Landtag) ve kendi eyalet anayasası vardır. Buna karşılık, dış politika, para birimi ve savunma konularında yetki tamamen federal hükümete aittir: hiçbir eyaletin kendi dışişleri bakanı, kendi para birimi veya kendi ordusu yoktur.

"Birlik, Adalet ve Özgürlük", Alman milli marşının ilk satırıdır (Deutschlandlied'in 3. kıtası, sözleri 1841'de August Heinrich Hoffmann von Fallersleben tarafından yazılmıştır). İlk iki kıtası söylenmez. Melodi: Joseph Haydn, 1797.

Bir toplumda farklı çıkarlar ve görüşler vardır. Birden fazla parti, bu çeşitliliği parlamentoda yansıtarak seçmenlere gerçek bir seçim imkânı sunar. Bu parti çoğulculuğu, demokrasinin temel özelliklerinden biridir; tek partili devlet ise diktatörlüklerin tipik bir özelliğidir.

Kanunları Parlamento kabul eder: federal düzeyde Bundestag, eyalet kanunları için ise ilgili eyalet parlamentosu. Hükümet genellikle kanun tasarılarını sunar, ancak bunları kabul edemez. Mahkemeler kanunları uygular, polis ise bunları yürürlüğe koyar.

Bir parti, özgürlükçü demokratik temel düzeni yıkmaya çalışıyorsa yasaklanabilir (Anayasa’nın 21. maddesi). Bu konuda karar verme yetkisi yalnızca Federal Anayasa Mahkemesi’ne aittir. Buna karşılık, hükümete veya devlet başkanına yönelik eleştiri ve yeni bir program ise açıkça izin verilmektedir.

Vatandaşlar Federal Cumhurbaşkanı’nı doğrudan seçmez; onu Federal Meclis seçer: bu meclisin yarısı Federal Meclis milletvekillerinden, diğer yarısı ise eyalet meclisleri tarafından gönderilen üyelerden oluşur. Buna karşılık, Federal Meclis, eyalet meclisleri ve AB Parlamentosu doğrudan seçilir.

Bakım sigortası, yasal sosyal sigortanın beş sütunundan en yenisidir (1995 yılında yürürlüğe girmiştir). Bu sigorta, bakıma muhtaç kişilere yönelik yardımları finanse eder: diğer dört sütun ise sağlık, emeklilik, işsizlik ve kaza sigortasıdır.

Yollar ve okullar inşa etmek, devletin temel kamu hizmetlerinden biridir: Devlet, herkesin ihtiyaç duyduğu ve piyasanın güvenilir bir şekilde sağlayamadığı altyapıyı temin eder. Buna karşılık gıda, giyim, gazeteler ve otomobiller özel şirketler tarafından üretilir ve satılır.

Tüm vatandaşların tatil seyahatlerinin masraflarını karşılamak devletin görevleri arasında yer almaz. Buna karşılık, çocuk yardımı, müzelere verilen destek ve spora yönelik teşvikler, sosyal ve kültür politikası kapsamında yerleşik devlet hizmetleridir.

Federal devletin beş anayasal organı, Federal Meclis (Bundestag), Federal Konsey (Bundesrat), Federal Cumhurbaşkanı, Federal Hükümet ve Federal Anayasa Mahkemesi’dir. Vatandaş meclisi bir anayasal organ değildir: bu, Anayasa’da kendine ait hakları bulunmayan, belediye düzeyinde bir katılım biçimidir.

Eğitim politikası eyaletlerin yetki alanına girer. Eyaletlerin bu sözde “kültürel egemenliği”, Alman federalizminin temel taşlarından biridir ve müfredatların, okul türlerinin ve tatil tarihlerinin eyaletten eyalete farklılık göstermesinin nedenidir. Federal hükümetin bu konuda pratikte hiçbir yetkisi yoktur.

Sosyal piyasa ekonomisi, Alman ekonomi modelini ifade eder: piyasa ekonomisi özgürlüğü (özel mülkiyet, serbest rekabet, serbest fiyat oluşumu) ile sosyal denge (sosyal sigortalar, toplu sözleşme müzakereleri, işyerinde söz hakkı) bir arada bulunur. Bu kavram Alfred Müller-Armack’a dayanır ve 1948’den sonra Ludwig Erhard tarafından hayata geçirilmiştir.

Hukuk devletinde tutuklamalar, yalnızca devlet tarafından, yasal dayanak temelinde ve yargı denetimi altında gerçekleştirilebilir: Sebepsiz yere insanları gözaltına alan bir özel polis gücü, bu ilkeye tamamen aykırıdır. Buna karşılık, hükümete yönelik eleştiri, barışçıl gösteriler ve bir suç işlendikten sonra yapılan tutuklamalar, hukuk devletinin olağan unsurlarıdır.

Halk egemenliği şunu ifade eder: Tüm devlet yetkisi halktan kaynaklanır (Anayasa’nın 20. maddesinin 2. fıkrası). Federal Meclis ve Federal Anayasa Mahkemesi, yalnızca halkın kendilerine devrettiği yetkiyi kullanırlar: meşruiyetin kaynağı kendileri değildir.

Hukuk devleti, devletin kendisinin de hukuk ve yasalara bağlı olduğu anlamına gelir. Kamu kurumları, ancak bir yasa tarafından yetki verildiği takdirde harekete geçebilir ve mağdurlar mahkemede buna karşı savunma yapabilir. Bu kavramın “sağcı” partilerle hiçbir ilgisi yoktur.

Üç devlet yetkisi, yasama (kanun koyma), yürütme (hükümet ve idare) ve yargı (hukukun uygulanması) olarak adlandırılır. “Direktif” devlet yetkisi olarak mevcut değildir: bu kelime yalnızca bir talimat veya kılavuzu ifade eder.

Resimde, Alman Federal Meclisi’nin (Bundestag) merkezi olan Berlin’deki Reichstag binası görülüyor. Bina, Norman Foster tarafından tasarlanan cam kubbesi ve sütunlu giriş kapısının üzerindeki “DEM DEUTSCHEN VOLKE” yazısıyla tanınır. Federal Meclis, 1999 yılından beri burada toplanmaktadır.

Düzenleme Dairesi belediye idaresine bağlıdır ve diğer konuların yanı sıra ticaret, nüfus kayıtları ve kamu düzeni ile ilgilenir. Vergi Dairesi eyalet idaresine bağlı bir kurumdur, Dışişleri Bakanlığı ise federal bir kurumdur; Papazlık Ofisi ise devlete değil, kiliseye aittir.

Federal Meclis Başkanı geleneksel olarak en güçlü siyasi gruptan seçilir ve milletvekilleri tarafından kurucu oturumda seçilir. Bu makam, protokol açısından Federal Cumhurbaşkanı’ndan hemen sonra devletin ikinci en yüksek makamıdır.

Federal bakanlar, resmi olarak Federal Cumhurbaşkanı tarafından atanır ve görevden alınır; ancak bu, yalnızca Federal Şansölye’nin önerisi üzerine gerçekleşir. Dolayısıyla Federal Cumhurbaşkanı’nın bu konuda kendi seçim hakkı yoktur; sadece öneriyi yerine getirir.

Roma İmparatoru Konstantin’in 321 tarihli bir fermanında Köln’deki Yahudi cemaatinden bahsedilmektedir. Bu, Alpler'in kuzeyindeki Yahudi yaşamına dair en eski yazılı kanıttır; yani yaklaşık 1700 yıl öncesine aittir. Bu nedenle 2021 yılı, Almanya genelinde “Almanya'da 1700 Yıllık Yahudi Yaşamı” yılı olarak kutlandı.

Yasama organı (yasa koyma yetkisi), Federal Meclis (doğrudan seçilen halk temsilcileri) ve Federal Konsey’den (eyaletlerin temsilcileri) oluşur. Her ikisi birlikte federal yasaları kabul eder. Yürütme organı hükümettir, yargı organı ise mahkemelerdir (güçler ayrılığı).